Topwijnen vormen geen evidente investering

Het was 1993. Na te hebben meegeplukt bij de druivenoogst op het kleine wijndomein van Jacques Thienpont in Pomerol, kocht ik zelf een kistje Le Pin 1991. Niet meteen een topjaar. Jaren later kreeg ik een bod voor de zes flessen dat welgeteld 15 (vijftien!) maal hoger lag. Verkopen, dacht ik? Lekker niet dus. Maar het was wel een signaal dat speculatie op wijnen een hoge vlucht kon nemen.

Wie in 1982 420 euro neertelde voor een kist Lafite Rotschild, heeft een goede zaak gedaan. De wijn uit Pauillac is vandaag 39.100 euro waard. Aangetrokken door dit soort succesverhalen vinden almaar meer investeerders hun weg naar de wijnmarkt. De waarde van die markt wordt vandaag geschat op 5 à 10 miljard euro, meldt het economisch tijdschrift The Economist.
Een beperkte oplage is een van de grootste aantrekkingskrachten van wijn. Zo worden van Petrus, een wijn uit Pomerol, slechts 2500 kisten per jaar geproduceerd.
Onder meer bepaalde wetten en geografische omstandigheden beperken de productie. Dat maakt wijnen zoals Lafite Rotschild 1982 felbegeerd. Het is onmogelijk de exacte weersomstandigheden uit 1982 te reconstrueren, dus is het onmogelijk hetzelfde smaakpalet te regenereren.
In tegenstelling tot het beperkte aanbod, boomt de vraag. Onder meer het toenemende aantal megarijken wil zijn wijncollectie uitbreiden. Voor hen is zo'n investering een statussymbool.

Makelaars die wijn aan de man brengen, beloven groeimarges van gemiddeld 10 procent per jaar. Al moet je dat wel met een korrel zout nemen. Tussen 2008 en 2011 piekten de wijnprijzen dankzij de toenemende interesse van Chinese kopers. Maar die glorietijden zijn voorbij. De Chinese economie zit een dip en een felle anticorruptiecampagne heeft het mes gezet in de riante consumptie.
De prijs van een Lafite uit 2008, die vooral bij Chinese beleggers in de smaak viel, is gehalveerd sinds zijn piek in 2011. Over het algemeen zijn de wijnprijzen sinds dat topjaar gestabiliseerd.
Bovendien blijft de wijnmarkt klein en wordt er weinig verhandeld. Handelaars nemen hun tijd, makelaars en veilingmeesters vragen een commissie van 20 procent en er is geen marktregularisatie.

In de wijnkelder van Le Pin (foto St. Godfroid)