Bordeaux Millésime 2012: uiteenlopende indrukken

Sinds 1973 zet de Union des Grands Crus de Bordeaux (UGCB) zich in voor de mondiale verspreiding van het topmerk Bordeaux. De unie is een organisatie die 133 Grand Crus van de meest nobele appellaties uit de Gironde groepeert. De tasting van gisteren is representatief voor de activiteiten van de UGCB die zo de haast mythische faam van Bordeaux tracht hoog te houden. 

We keren even terug naar 2012 dat een moeilijk jaar werd voor de wijnbouwers. Na een koude winter volgde een heel natte lente. Dit resulteerde in late en heel oneven vruchtzetting, altijd nefast voor een goede oogst. Juli bracht wat beterschap met meer zon, maar augustus werd dan weer te droog en te heet. Toch konden de witte druivenrassen en de rode merlot van St. Emilion en Pomerol in relatief goede omstandigheden geoogst worden. De cabernet sauvignon, die een prominente rol speelt in de Médoc en de Graves, werd daarintegen in heel natte weersomstandigheden binnengehaald. 2012 is dus - net als 2011 - een jaargang waar de goede wijnmakers - en financieel slagkrachtige châteaux - zich zouden moeten kunnen onderscheiden.

We overlopen bondig de trends en uitschieters per appellatie.

In Pessac-Léognan en Graves noteerden we uiteenlopende resultaten. De witte wijnen waren gemiddeld genomen heel hoogstaand met fris citrusfruit en een gebalanceerde houtopvoeding. Uit de proefnotities bij de rode wijnen bleek de kwaliteit diverser. Bovendien vielen een aantal wijnen echt tegen door storende groenige, onrijpe aroma's. De positieve uitschieter is de rode wijn van Châteaux Pape Clément (Graves): in de neus pittige specerijen en rijpe bessen, in de mond keert het rijp fruit terug en vallen de soepele tannines op. De afdronk is lang en genereus.

Ook de kwaliteit van de wijnen uit Saint-Emilion is heel uiteenlopend. Enkele wijnen hebben een medicinale toets en een zekere hardheid in de afdronk. Anderen zoals Château Canon-la-Gaffelière blinken dan weer uit met een uitbundige kruidigheid en rijp fruit. Opnieuw vallen de milde tannines op, duidelijk een trend voor de jaargang 2012.

In de streek rond Pomerol konden ze met de vroegrijpe merlot de zware regenval van oktober vermijden. Het is dan ook geen toeval dat de rode wijnen uit Pomerol de kampioenen van de 2012 vintage zijn. We noteerden prachtige kleurconcentraties, rijp fruit, toetsen van leder, voldoende aciditeit en soepele, rijpe tannines.

Aan de linkeroever van de Gironde, een regio waar traditioneel veel cabernet sauvignon in de wijngaarden te vinden is, was de zware regenval in oktober een zware dobber voor de wijnmakers. De cabernet wordt immers heel vaak later geoogst dan de vroegrijpe merlot. De keuze was dus (te) vroeg oogsten of gokken en het (slechte) weer afwachten. Het is voor de wijnmakers van de Médoc, St. Estèphe, St. Julien, Pauillac en Margaux dan ook een uitdaging geweest om van 2012 nog een topjaar te maken. Zo werd ons duidelijk dat zelfs de allergrootste namen uit die regio's niet altijd in staat zijn om nog een absolute topwijn te produceren. De resultaten zijn dan ook heel divers: van heel gesloten en onrijp tot mooi rijp fruit versmolten met soepele tannines. 

Uit de Médoc-appellatie viel ons vooral het Château Poujeaux uit Moulis-en-Médoc op. Deze vindt terug de aansluiting met de stijl van vroegere jaren: mooie concentratie aan fruit, vooral rijpe cassis, grote smaakrijkdom en diepte gekoppeld aan soepele tannines. 

Vervolgens kregen we een prachtige Château Pichon Longueville Comtesse de Lalande uit Pauillac in het glas. Een wijn gevuld met gekruid rijp fruit en die opvallend sappig is. Bovendien is deze wijn bijzonder genereus in de afdronk: lang en smaakvol.

Heel veel diepte en een al wat rijpere neus gevuld met rijp fruit en zoethout karakteriseert de Château Talbot uit Saint-Julien. Deze appellatie wordt al jaren geprezen als de meest regelmatige van alle Médoc-appellaties. Ook de 2012 jaargang blijkt deze reputatie te bevestigen want ook de Branaire-Ducru met overvloedige cassis- en fruitaroma's en Château Gloria met vooral veel volrijpe vlierbes, konden ons bekoren.

Daarna kwamen een aantal topnamen uit Margaux in het glas. Ook hier wisselend succes met in de ene wijn al wat meer rijp fruit dan de andere. Eén van de absolute uitblinkers is Château Du Tertre met een diepe neus vol geconcentreerd zwart fruit, vooral braambes, gekoppeld aan kruidnagel en andere specerijen, een mooie aciditeit en duidelijk aanwezige, maar aangename tannines. Daarnaast viel ook het bekende Rauzan-Ségla in de smaak. Deze wijn heeft, ondanks de 2012-jaargang, behoorlijk stevige tannines en dus een uitstekende bewaarcapaciteit.

Tot slot proefden we een aantal zoete witte wijnen uit Barsac en Sauternes. Reeds bij de oogst werd duidelijk dat 2012 een rampjaar zou zijn voor deze natuurlijke zoete wijnen. Enkele topproducenten, zoals het mythische Château d'Yquem, beslisten zelfs helemaal geen wijn te maken in 2012. Toch slaagden enkele producenten erin een meer dan behoorlijke wijn te creëren. Geen zoete wijnen die klaar zijn om jaren in de kelder te rijpen, maar wel wijnen met elegantie en een mooie balans tussen zoet rijp fruit en aciditeit. Château Coutet uit Barsac is een van die uitblinkers: een hint van mineraliteit gekoppeld aan gedroogde abrikoos, mango en honing. Deze wijn heeft ondanks het hoge gehalte restsuiker voldoende frisheid. De absolute topper onder de natuurlijk zoete witte wijnen was zonder twijfel Château de Rayne Vigneau. Zowel in de neus als in de mond komt heel duidelijk appelsien(zeste) naar boven, ook gedroogd fruit en wat toast is aanwezig. Maar vooral de hoge fijne aciditeit die het restsuiker in toom houdt, maakt deze wijn interessant.  

Er vloeide al heel wat inkt over de wisselende kwaliteit van de 2012. Na deze tasting kunnen we niet anders dan dit te bevestigen. De resultaten zijn namelijk heel heterogeen zowel binnen de Bordeaux als binnen de appellaties zelf. Toch komen enkele trends duidelijk naar boven: de over het algemeen soepele en milde tannines, de fruitgedrevenheid van vele wijnen en het 'snel op dronk zijn' van de meeste wijnen. De 2012 vintage zal nooit de faam toegedicht krijgen van de sierlijke 2009 jaargang of het krachtige 2010 oogstjaar. Wie goed zoekt en goed proeft, kan beslist echte pareltjes vinden.

Foto's Stéphane Godfroid