WineTales - Wijnsnobisme

Ik schreef me in, impulsief, zonder het eerst met mijn vrouw te bespreken. Go, go, go! Dit heeft niks met wijnsnobisme te maken, dit is pure liefhebberij. Het zou een geweldige avond worden, één om nooit meer te vergeten. Wijnen met exuberante en onvergetelijke aroma’s die zelfs in mijn diepste dromen niet voorkomen. Ik zou er op mijn sterfbed beslist met vochtige ogen aan terugdenken, aan die keer dat Lafite-Rothschild 1995 mijn tong en lippen streelde. 2014 zou een topjaar worden.

De tasting bleek volzet. Damn it! Maar niet getreurd: voor ongelukkigen zoals ik wordt binnenkort een tweede tasting georganiseerd, even exclusief en even exuberant. Joehoe! First come, first served, ze zullen me deze keer niet in snelheid nemen. Vliegensvlugge inspectie van de agenda. Die bewuste avond is er tasting van ons wijnproefgroepje. Dju. Twijfels sluipen langzaam binnen. Misschien mis ik door die verrekte Bordeaux-tasting wel een domme grap, een hilarische uitlating, een wijnvondst van één van mijn kameraden? Honderdvijftig euro geven voor een Bordeauxtasting, is dat niet ronduit belachelijk? En heb ik zelf niet geschreven dat peperdure wijnen zelden de belofte waarmaken die hun prijs laat uitschijnen?

De tijd tikt genadeloos verder. Inschrijven of niet inschrijven? Een psychologische crisis dreigt. Diepgaand gewetensonderzoek is onvermijdelijk. Waarom wil ik die dure proeverij per se bijwonen? Een deugddoend onderonsje met de vrienden ligt voor het rapen. Een prestige-tasting: veel kans op stijve mensen, afstandelijke kostuums, gelul over topwijnen en vrouwen omringd door hatelijk parfum. Misschien ook niet en is het fijn gezelschap. Wil ik meedoen door mijn ongebreidelde wijnnieuwsgierigheid? Ja, dat wel, maar voor een proeverij betaal ik geen honderdvijftig euro. Het sterkste motief ligt diep verborgen: drie briefjes van vijftig en ik kan mijn ganse leven vertellen dat ik de duurste wijnen van Bordeaux heb gedronken. Twee jaar geleden nipte ik van Yquem 1999. Het was allesbehalve het fijnste moment van mijn drinkersleven, er zijn zoete wijnen die ik liever slurp. Maar sedertdien kan ik wel kraaien: ik heb Yquem gedronken! Yquem, de enige Premier Grand Cru Classé Supérieur, dé topwijn van Bordeaux. Dat is scoren, telkens weer opnieuw.

Is proeven van exclusieve wijnen geen heuse opstap naar het verheven connaisseurschap? Lafite Rothschild, Pétrus en La Romanée-Conti? Ah, die ken ik, geen slechte wijnen, ik heb ze allemaal gehad. Met opgeheven hoofd, doen alsof het niets betekent en loeren naar reacties. Zo diep het snobisme zich in mijn geest nestelde, zo vol zit de wereld van de wijn er mee. Snobisme is belangrijk in de wijnhistorie maar zó wijdverspreid als nu was het verschijnsel nooit. De druivendrank is recent democratisch geworden. Steeds meer mensen wagen zich aan wijn en zijn prestige. Snobs doen extra inspanningen om zich te onderscheiden. Nichewijn en opgeklopte wijnkennis maken indruk bij plebs en mogelijke rivalen. Etiketdrinkers, aanbidders van classificaties, alternatievelingen of doordeweekse wijndrinkers, overal zitten liefhebbers of professionelen die zich door de pest van het snobisme laten verzieken. Het ego of het imago van de eigen zaak varen er goed bij. Liefde voor wijn, aandacht voor kwaliteit en ongedwongen plezier gaan spijtig genoeg verloren. Deze mensen adoreren en verkopen luchtkastelen. Elke wijn is gemaakt van druiven en druiven gelijken op elkaar. Zoals mensen op elkaar gelijken. Laat ons de verschillen niet overdrijven want dat leidt tot mistoestanden.

Een rijkelijk gevulde wijnkelder, is dát het ultieme bewijs van slagen in het leven, van culturele standing? Zal ik een grand cruutje uit je geboortejaar bovenhalen? Geen probleem, ik ben zo terug. Kijk tijdens het schenken je gast diep in de ogen, prevel het hocus pocus woordje terroir, begin een tirade over de uitmuntende kwaliteiten van het oogstjaar en je slaagt voor het examen snobisme met de grootste onderscheiding. Terroir, weinig woorden in het wijnvocabulaire zijn meer snobistisch beladen. Alleen in Bourgogne hebben ze écht terroir, is het niet? Wat terroir is in Bourgogne, zijn classificaties en oogstjaren in Bordeaux. Wijnschrijvers laten zich graag door deze verhalen meeslepen en mensen blijven het verlekkerd lezen. Snobisme, populariteit en winstbejag zijn dikke vrienden. Bescheidenheid en kwaliteitsstreven zijn helaas moeilijker verkoopbaar. Veel mensen willen bling bling zien. De inhoud van de fles is minder belangrijk of maakt ze nodeloos onzeker.

Ik zit voor mijn computer. Denk terug aan de momenten dat wijn mij in de zevende hemel bracht, aan momenten van plezier met kameraden, wijnbouwers, wijnhandelaars die kwaliteit op handen dragen. Ego-vrij genieten, ongedwongen wijn beschrijven, lachen, schateren, lichtjes bedwelmd discussiëren over wijn, altijd bewust van de eigen nietigheid en onwetendheid. Ik ga voor het amicale proeverijtje. De deelnemers van de prestigieuze Bordeauxtasting wens ik een uitzonderlijke ervaring toe. Dat meen ik van ganser harte.